Сяргей Бульба: Рэжым Лукашэнкі рыхтуе ідэальныя ўмовы для транзіту ўлады

Лукашэнка кажа, што 80% беларусаў падтрымліваюць яго палітычны курс. А за тыя 20%, якія ці вагаюцца, ці праціўнікі, “мы яшчэ пазмагаемся”. Сустрэча беларускага кіраўніка са старшынём Цэнтрвыбаркама стала адным з крокам падрыхтоўкі да новага электаральнага цыкла, запланаванага на 2024 год. Але не адзіным.

У Беларусі пашыраюць спіс падстаў для ўвядзення надзвычайнага і ваеннага становішча. У падставы для ўвядзення ваеннага становішча дадалі «экстрэмісцкія групы і арганізацыі». Напрыклад, «засылка іншай дзяржавай (кааліцыяй дзяржаў) або ад імя іншай дзяржавы (кааліцыі дзяржаў), экстрэмісцкімі групамі і арганізацыямі, размешчанымі на тэрыторыі іншай дзяржавы (іншых дзяржаў), на тэрыторыю Рэспублікі Беларусь Узброеных банд (груп), і рэгулярных сіл, наймітаў або падраздзяленняў рэгулярных войскаў, якія прымяняюць узброеную сілу супраць Рэспублікі Беларусь».

Читайте также: Турарбекова: Беларуское общество должно взять на себя долю ответственности за соучастие в агрессии

Для чаго гэта робіцца? Ці сапраўды Полк Каліноўскага ўяўляе вялікую праблему для беларускага рэжыму? Ці застаюцца ў Беларусі шансы на мірныя перамены?

Пагаварылі з заснавальнікам патрыятычнай арганізацыі “Белы Легіён” Сяргеем Бульбай.

– Падобна на тое, што ў Беларусі рыхтуецца транзіт улады. Цяперашняя ўлада крытычна разумее сваю незаконнасць, сваю нелегітымнасць, таму ім трэба стварыць ідэальныя ўмовы, каб працэс прайшоў ціха і спакойна. Відаць, на ўлады зрабіла глыбокае ўражанне заход Рускага дабравольчага корпуса на тэрыторыю Белгародскай вобласці, і яна вельмі асцерагаецца, каб такім жы чынам на тэрыторыю Беларусі не зайшлі беларусы з Украіны. Вы самі бачыце, на Гомельшчыне ідуць ваенныя вучэнні, прычым зноўку міжведамасныя, калі разам удзельнічаюць і армейскі спецназ, і міцэйскі спецназ, і КДБ. А тэма ўсё тая ж – старая: у Беларусі ўжо паўгода ганяюць тэму ДРГ і НВФ. Улада асцерагаецца ўвесь час, што нехта да яе прыйдзе. Яна адчувае, што з’яўляецца незаконнай, і ёсць ахвотныя заняцца аднаўленнем канстытуцыйнага ладу.

– Фактычна з верасня 2020 года ў краіне ўведзены рэжым “іногда не до законов”. Чым адрозніваецца рэжым “іногда не до законов” ад рэжымаў надзвычайнага ці ваеннага становішча? Усё роўна хапаюць усіх і без прычыны…

– У 20-ым Лукашэнка проста агучыў – насамрэч яму заўсёды было не да законаў, пачынаючы з разгону Вярхоўнага Савета 13 склікання ў канцы 90-ых. Проста раней ён рабіў гэта закумфлявана, а ўсе ў Беларусі добра разумелі, што выбараў у нас няма, але ўсе гаварылі: ну што ты зробіш, Пуцін паставіў нам Лукашэнку – і ўсе беларусы цярпелі. 20-ы год характэрны тым, што беларусы проста перасталі цярпець. І з таго часу ўлады перасталі хавацца. Калі да 20-га года ўлады расказвалі, што яны нібыта законна абраныя, хаця асабіста я лічу, што Лукашэнка сумленна выйграў першыя выбары і, магчыма, – другія. Усе астатнія выбары праходзілі ў тым жа рэжыме, што і ў 2020 годзе: Ярмошына малявала тыя лічбы, якія жадаў правадыр. Зараз такі этап, калі ўлада проста перастала хавацца і адкрыта сказала: мы вас усіх тут загнабілі і будзем рабіць гэта далей. То бок сілай, страхам і гвалтам трумаюць грамадства ў падпарадкаванні.

– Рэжым надзвычайнага і ваеннага становішча сведчыць пра гатоўнасць да больш радыкальных крокаў з боку рэжыму?

– Увядзенне надзвычайнага і ваеннага становішча дасць магчымасць уводзіць каменданцкую гадзіну, уводзіцца цэлы комплекс мерапрыемстваў, скарыстоўваць армейскія падраздзяленні ў якасці дапамогі міліцыянтам. І народнае апалчэнне ствараецца ў дапамогу міліцыі: у 2020-ым годзе сілавікі ўбачылі, што не спраўляюцца самастойна з пратэстамі. Калі з абласнога цэнтра перакідвалі сілы на Мінск, то ў самых абласных гарадах некаму было падаўляць пратэсты. І тут якраз асаблівыя надзеі ўскладаюцца на народнае апалчэнне: набяруць туды правераных кадраў, якім можна выдаваць зброю на рукі. Яны ж далі народнаму апалчэнню права і праводзіць затрыманні, і прымяняць зброю. То бок Беларусь ператвараецца ў суцэльную паліцэйскую дзяржаву – трэба ж бараніцца ад свайго народа.

Читайте также: Легко хайповать, но сложно работать. Узнали, что думают в Украине по вопросу «Должна ли Беларусь платить репарации

– Заход Палка Каліноўскага ў Беларусь – рэалістычны сцэнар ці прапагандысцкі міф?

– Перш за ўсё гэта піяр. Полк Каліноўскага – гэта 200 чалавек на сённяшні дзень. І нават калі дадаць да яго і ўсе харугвы, усе паспалітыя рушанні – назбіраем мы ў тры разы больш, чалавек 600. Але гэта несупастаўляльныя сілы з тымі, якія рэжым выставіць супраць нас. Больш за тое, калі я скажу, што Расія не гатовая да пераносу вайны на яе тэрыторыю (Расія заўсёды цярпела ад імперскай пыхі: мы агромністыя, мы другая армія ў свеце, мы зараз усіх задушым), там нават не прапісаныя пратаколы вайны на яе тэрыторыі. Для Расіі гэта – злом шаблонаў, злом усіх алгарытмаў – у Маскве не ведаюць, што з гэтым рабіць. А ў Беларусі паўтара года ўсе беларускія сілавікі рыхтуецца да таго, што нехта зойдзе ў Беларусь. Каласальная розніца: калі Расія не гатовая да вайны на сваёй тэрыторыі нават псіхалагічна, то беларускія сілавікі пастаянна рыхтуюцца да такога сцэнару. У такой сітуацыі Полк Каліноўскага не складае ніякай праблемы для цяперашніх сілавых структур.

– Ці сапраўды ў Беларусі магчымая толькі сілавая (ваенная) змена ўлады? Іншых варыянтаў няма?

– Мы ж бачым, што Лукашэнку зараз адкрыта не да законаў. Дык якія іншыя? Чаму ён раптам мусіць змяніць свае алгарытмы паводзінаў і перайсці на нейкія варыянты?

Транзіт улады, хутчэй за ўсё рыхтуецца. Але мы не ведаем, каму яны перададуць уладу; згодна з Канстытуцыяй, уладу мусіць прыняць Качанава. Але ж сямейка хвалюецца, нездарма Віктар Лукашэнка прыхільнік алгарытмаў КНДР, ён таксама марыў, што яму ўлада дастанецца, а далей – ён па сямейнай лініі будзе перадаваць. Гэта мы здзіўляліся, як такое магчыма ў 21 стагоддзі ў цэнтры Еўропы, а яны ж, бачыце, выбудоўваюць КНДР у цэнтры Еўропы ў 21 стагоддзі, іх нічога не засмучае.

Читайте также: «Опускание статуса Лукашенко до вассального уровня». Минск продолжает развивать отношения с самопровозглашенной ДНР

– Перамога Украіны ў вайне планы сям’і не зменіць?

– Давайце будзем рэалістамі. Украіне крытычна не патрэбны другі фронт, таму Украіна камунікуе і з цяперашнімі беларускімі ўладамі. Гэтая камунікацыя трохі ўскладнілася пасля таго, як прарасійскае лобі ў беларускіх сілавых структурах паклала Лукашэнку на стол паперы нібыта пра тое, што да інцыдэнту ў Мачулішчах непасрэднае дачыненне мае менавіта Україна. Лукашэнка дазволіў сабе тады, даруйце, абсалютна быдлярскія выказванні на адрас прэзідэнта Украіны. Тады Кіеў, нарэшце, адклікаў пасла – да таго ўвесь час пасол Кізім знаходзіўся ў Мінску. І ўвесь час Кіеў і Мінск камунікавалі, бо Украіне крытычна не патрэбны другі фронт.

Зараз усе чакаюць украінскага контрнаступу – а з гэтым, падобна, складанасці. І Расія падрыхтавалася, Захад, які даваў грошы і зброю, вымагае ад Украіны яўных перамог як у Херсоне, з той жа Харкаўшчынай. А я не ўпэўнены, што Украіна зараз дасягне такіх перамог. Таму, я гляджу, ужо вайсковыя аналітыкі, у тым ліку і амерыканскія, пачалі падымаць пытанне пра дзве Украіны. Яны сыходзяць з таго, што зараз ніводны бок не можа перамагчы, а значыць, трэба аб’явіць замірэнне, пакінуць Украіне частку тэрыторыі, якая знаходзіцца пад яе кантролем, а захопленую русакамі частку аддзяліць. Колькі будзе цягнуцца такое замірэнне – ніхто не ведае, магчыма, да таго часу, пакуль Расія не акумулюе грошы, наробіць узбраенняў і пойдзе новай хваляй на Украіну. Ведаеце, гэта няспынны бясконцы працэс. Хоць Залужны і выказваў сваё жаданне праехацца на БТРы па Чырвонай плошчы, але наўрад ці на сённяшнім этапе гэтая мара здзейсніцца.

Такі ж нерэалістычны варыянт, што Украіна раптам, не разабраўшыся са сваімі тэрыторыямі, пойдзе зачышчаць беларускую тэрыторыю. Не пойдзе – не да нас ім, шчыра.

– То бок, краіна застаецца пад расікім сапагом?

– Мы застаемся з разуменнем, што нам трэба вучыцца браць адказнасць на сябе. Паглядзіце, чым адрозніваюцца ўкраінцы ад беларусаў сёння. Украінцы разумеюць, што любая ўлада (пакуль у нас сядзеў адзін Лукашэнка, у іх змянілася пяць ці шэсць прэзідэнтаў, прычым не ўсе дабраахвотна: некаторыя хацелі застацца, але народ збіраўся і пінкамі адганяў уладу ад карыта) – гэта адказнасць народа. Нам трэба вучыцца браць адказнасць на сябе і не перакладваць яе на іншых. А досвед Украіны паказаў, што Расія нікуды не дзенецца – пасунецца, калі ёсць сапраўдная воля народа. Мы звыклі лічыць сябе такімі практычнымі, такімі разумнымі, рэжым хваліцца моцнай вертыкаллю. І што? Першыя месяцы гэтай вайны я назіраў, як 300-350 тысяч мужыкоў свядома кінулі бізнэс у Еўропе і прыехалі бараніць сваю краіну. Вось гэта спеласць, вось гэта сведчанне таго, што краіна патрэбная людзям. А цяперашнюю Беларусь я не ведаю, хто бараніць будзе. Па-мойму, Лукашэнка ўсведамляе праблему, што ягонае БССР некаму бараніць. Ягоныя ваякі пры першым стрэле разбягуцца-пахаваюцца.