Чаму «дармаеды» не знікаюць? Улады зноў збіраюць беспрацоўных, але лічбы не змяншаюцца

У Беларусі працягваецца кампанія па барацьбе з так званымі «дармаедамі», аднак яе эфектыўнасць выклікае пытанні. Нягледзячы на рэгулярныя сустрэчы, рэйды і «прафілактычныя мерапрыемствы», доля людзей, не занятых у эканоміцы, застаецца прыкладна на адным узроўні.

Чытайце таксама: Шматдзетная віцяблянка прыйшла разбірацца з высокімі коштамі камунальных паслуг і даведалася, што яна дармаедка

Прыклад з Гомельшчыны

У Чачэрскім раёне, паводле мясцовых уладаў, у базе «незанятых у эканоміцы» знаходзяцца каля 850 чалавек. Гэта прыкладна 6% ад усяго насельніцтва раёна (каля 14 тысяч чалавек).

Падобная сітуацыя назіралася і раней у Савецкім раёне Гомеля: там налічвалася каля 10 тысяч «незанятых» пры насельніцтве каля 170 тысяч — зноў жа каля 6%.

Нягледзячы на розніцу паміж гарадскім і сельскім раёнамі, доля беспрацоўных выглядае амаль аднолькавай. Гэта дазваляе меркаваць, што праблема носіць не лакальны, а сістэмны характар.

«Вы не прыносіце карысць дзяржаве»

Чарговыя сустрэчы з беспрацоўнымі прайшлі і ў Буда-Кашалёўскім раёне. Людзям прапаноўвалі вакансіі ў сельскай гаспадарцы, на прадпрыемствах і ў бюджэтнай сферы.

Аднак ці ўдалося кагосьці працаўладкаваць — не паведамляецца.

Падчас сустрэчы адзін з прадстаўнікоў улады адкрыта заявіў: калі чалавек не працуе, ён «не прыносіць карысць дзяржаве». Такая рыторыка застаецца характэрнай для падобных мерапрыемстваў.

Не адзінкавы выпадак

Падобныя сітуацыі фіксуюцца і ў іншых рэгіёнах. Напрыклад, у Крычаўскім раёне Магілёўскай вобласці на пасяджэнні райвыканкама паведамілі наступныя лічбы:

• 2605 чалавек працаздольнага ўзросту не заняты ў эканоміцы;
• з іх 925 — больш за год.

У афіцыйных паведамленнях часта падкрэсліваецца, што частка гэтых людзей злоўжывае алкаголем, не хоча працаваць або мае завышаныя чаканні па заробку.

Прычыны беспрацоўя ў рэгіёнах

Кіраўніцтва раёнаў прызнае і іншую праблему — адток моладзі. Маладыя людзі пакідаюць невялікія гарады і пераязджаюць у больш буйныя цэнтры ў пошуках магчымасцяў і «цікавага жыцця».

Чыноўнікі прапануюць наймальнікам думаць не толькі пра працу, але і пра вольны час, каб утрымаць людзей.

Аднак сітуацыя выглядае значна складаней. У многіх рэгіёнах фарміруецца замкнёнае кола:

• людзі з’язджаюць, бо не бачаць перспектыў;
• перспектыў няма з-за слабой эканомікі;
• эканоміка не развіваецца, бо не хапае людзей.

Афіцыйная рыторыка зводзіць праблему беспрацоўя да асабістай адказнасці чалавека. Аднак за лічбамі стаяць іншыя фактары: нізкія заробкі, абмежаваны рынак працы, адсутнасць перспектыў і міграцыя.

Пакуль улады робяць стаўку на адміністратыўныя меры і «прафілактыку», колькасць людзей па-за эканомікай істотна не змяншаецца. І галоўнае пытанне застаецца адкрытым: ці можна вырашыць сістэмную праблему толькі ціскам і заклікамі да працы.

Чытайце таксама: У дэкрэце — але «дармаед»: беларусцы налічылі завышаную суму за камунальныя паслугі