У Бялыніцкім раёне кажуць пра прыбытковую жывёлагадоўлю, але кароў у вёсках становіцца ўсё менш

Начальнік бялыніцкага філіяла «Магілёўскага дзяржплемпрадпрыемства» Мікалай Буры ў інтэрв’ю раённай газеце назваў жывёлагадоўлю адной з самых прыбытковых галін. Паводле яго слоў, яна можа быць крыніцай даходу як для буйной гаспадаркі, так і для звычайнага вясковага двара.

Чытайце таксама: «Бардачок» на Магілёўшчыне: чаму Лукашэнка раскрытыкаваў сельгасы і што адбылося пасля

Але тут жа ён прызнаецца, што сёння карову на прыватным падворку трымаюць толькі рэдкія жыхары, заўважыла «Магілёў.медыя».

Ад дробных гаспадарак засталася толькі буйная рагатая жывёла

Як кажа Буры, раней у гаспадарках Бялыніцкага раёна трымалі коней, авечак, свіней і птушку. Цяпер ад гэтай разнастайнасці амаль нічога не засталося.

Малыя фермы зніклі, а асноўнае пагалоўе буйной рагатай жывёлы сабралі на вялікіх малочна-таварных комплексах.

Аднак за заявамі пра прыбытковасць галіны стаіць іншая рэальнасць: традыцыйная жывёлагадоўля на прыватных падворках паступова сыходзіць.

Працэс скарачэння дробных гаспадарак адбываецца не толькі ў Беларусі. Напрыклад, за паўтара дзясятка гадоў Еўрасаюз страціў больш за траціну ферм. У асноўным гэта былі невялікія гаспадаркі.

Аднак там закрыццё адной фермы не абавязкова азначае поўнае знікненне прыватнай жывёлагадоўлі. Жывёла і зямля могуць перайсці да іншай сямейнай гаспадаркі, якая павялічвае вытворчасць.

У Беларусі сітуацыя іншая: калі вясковец перастае трымаць карову, жывёла ў асноўным сыходзіць у буйную сельгасарганізацыю. Сярэдняга звяна паміж прыватным падворкам і вялікім комплексам значна менш.

Больш за 98% кароў — у сельгасарганізацыях

Гэта добра відаць па агульных статыстычных даных. Паводле Белстата, на сельскагаспадарчыя арганізацыі прыпадае больш за 98% пагалоўя буйной рагатай жывёлы ў Беларусі. На фермерскія і асабістыя падсобныя гаспадаркі разам застаецца менш за 2%.

Пры гэтым буйныя сельгасарганізацыі не заўсёды працуюць з прыбыткам. У першым паўгоддзі 2024 года без уліку дзяржаўнай падтрымкі стратнымі былі больш за палову сельгасарганізацый краіны.

Таму словы пра прыбытковасць жывёлагадоўлі выглядаюць даволі кантрастна на фоне таго, што карова для звычайнага вясковага двара становіцца ўсё больш рэдкай.

Для прыватнага гаспадара ўтрыманне жывёлы патрабуе пастаяннай працы і выдаткаў на корм, догляд і ветэрынарнае абслугоўванне. Для многіх вяскоўцаў гэта ўжо не выглядае дастатковай крыніцай даходу, каб працягваць трымаць карову.

У выніку традыцыйная мадэль вясковай гаспадаркі змяняецца: менш кароў застаецца ў людзей на падворках, а ўсё большая частка жывёлы канцэнтруецца ў буйных сельгасарганізацыях.

Чытайце таксама: «Загадили весь лес и береговую линию». Под Брестом перекопали подъезд к Мухавцу, а рыбаки спорят с местными жителями