«Людзі не хочуць працаваць»: як у Крычаве шукалі «дармаедаў» і што стаіць за гэтымі лічбамі

Што паказалі лічбы райвыканкама

У Крычаўскім раёне прайшло пасяджэнне райвыканкама, прысвечанае выкананню Дэкрэта №3, вядомага як дэкрэт пра «дармаедаў».

Паводле дадзеных, якія агучылі чыноўнікі:

• 2605 чалавек працаздольнага ўзросту не заняты ў эканоміцы,
• з іх 925 не працуюць больш за год.

Гэтыя лічбы сталі асновай для абмеркавання праблемы беспрацоўя ў раёне.

Чытайце таксама: У дэкрэце — але «дармаед»: беларусцы налічылі завышаную суму за камунальныя паслугі

Як улады тлумачаць сітуацыю

Падчас пасяджэння прагучала знаёмая рыторыка пра так званых «прафесійных беспрацоўных».

У афіцыйным паведамленні гаворыцца, што гаворка ідзе пра людзей, «якія злоўжываюць алкагольнымі напоямі, жывуць за кошт сваіх састарэлых бацькоў і парушаюць грамадскі парадак».

Таксама адзначалася, што частка з іх не хоча працаваць, а калі і згаджаецца, то патрабуе высокія заробкі — да 5000 рублёў — без адпаведнай кваліфікацыі і досведу.

Чаму моладзь з’язджае

Кіраўнік раёна Аляксей Шарай падчас пасяджэння закрануў яшчэ адну праблему — адток моладзі. Ён адзначыў, што маладыя людзі з’язджаюць у Магілёў, бо «там цікава».

На яго думку, наймальнікам варта думаць не толькі пра працоўныя месцы, але і пра арганізацыю вольнага часу.

Замкнёнае кола раёна

Аднак сітуацыя выглядае больш складанай, чым простае нежаданне працаваць.

Фактычна ў раёне фарміруецца замкнёнае кола, заўважыла Магілёў.медыя:

• людзі з’язджаюць, бо не бачаць перспектыў і магчымасцяў;
• магчымасцяў няма, бо эканоміка слабая;
• эканоміка не развіваецца, бо не хапае людзей.

У выніку адказнасць за гэта часта пераносіцца на тых, хто застаецца па-за афіцыйнай занятасцю.

Дзе сапраўдная праблема

Абмеркаванне на ўзроўні райвыканкама паказвае, што праблема беспрацоўя ў Крычаве падаецца ў спрошчаным выглядзе — як асабістая адказнасць людзей.

Аднак за сухімі лічбамі стаяць больш шырокія працэсы: міграцыя, нізкія заробкі, адсутнасць магчымасцяў для развіцця і абмежаваны рынак працы.

У такіх умовах пытанне пра «дармаедаў» выглядае не толькі сацыяльным, але і сістэмным — і патрабуе значна больш складаных адказаў, чым агучваюцца на дзяржаўных пасяджэннях.

Афіцыйныя справаздачы фіксуюць лічбы, але не заўсёды даюць адказ на галоўнае пытанне: чаму людзі не знаходзяць сябе ў мясцовай эканоміцы — і ці можна гэта змяніць толькі адміністратыўнымі мерамі.

Чытайце таксама: Шматдзетная віцяблянка прыйшла разбірацца з высокімі коштамі камунальных паслуг і даведалася, што яна дармаедка