Пераможная індульгенцыя, ці Чаму Лукашэнка зубамі ўчапіўся ў «гістарычную памяць»

Палітычны аглядальнік Радыё Свабода Валерый Карбалевіч падвёў вынікі мінулага тыдня.

Пачатак серыяла з нагоды 80-годдзя перамогі і невызваленне палітвязняў сталі галоўнымі падзеямі тыдня.

Індульгенцыя на злачынствы: учыненыя і новыя

Лукашэнка разам з Пуціным наведалі Валгаград, дзе стартаваў «пераможны» серыял.

— Падчас выступаў і Уладзімір Пуцін, і Аляксандр Лукашэнка прагаварылі тыя тэзісы, дзеля якіх, уласна кажучы, і праводзяцца гэтыя ўрачыстасці, — кажа Карбалевіч.

Першы тэзіс : даніна памяці не столькі аддаецца пераможцам, колькі свята выкарыстоўваецца дзеля рэалізацыі сённяшніх палітычных задач.

Читайте далее: Фрыдман: Зянковіча хавалі, каб прывесці ў належны стан?

«Поэтому мы так уцепились за эту историческую память, чтобы показать нынешним, будущим поколениям, нашим детям, что у нас они были. И что если вдруг — нам надо сражаться за свою землю, за свои семьи, за своих детей так, как сражались они. Не жалея ни жизни, ничего, что у нас есть… , — заявил Лукашенко в Волгограде. — Как только забудем путь к Хатыни, Сталинграду, Брестской крепости, все вернется снова, мгновенно, даже не заметим. Поэтому мы должны, зубами вцепившись, держаться за эту историческую память».

Другі тэзіс – нашчадкі перамогі маюць гістарычную рацыю і на гэтай падставе могуць ладзіць любыя дзеянні, якія захочуць. То-бок, перамога 80 гадоў таму апраўдвае любыя дзеянні – такая індульгенцыя. А палітычныя сілы, краіны, якія выступаюць супраць Беларусі і Расіі, аб’яўляюцца нашчадкамі фашыстаў.

«А сегодня в прибалтийских странах и в Украине молодежь размахивает знаменами дивизий СС, ставит памятники фашистским палачам. И все это с молчаливого согласия остального Запада. Но мы—то молчать не должны. Мы для этого сегодня с вами и собрались», — еще одна лукашенковская цитата.

— Ствараецца чорна-белая карціна. Гэта заклікана апраўдваць і дыктатарскія метады кіравання, і агрэсіўную вонкавую палітыку, і агрэсіўную вайну супраць Украіны, — канстатуе палітычны аглядальнік.

«Падарунак» Трампу: на што спадзяецца рэжым?

Яшчэ адна заўважная ўнутрыбеларуская падзея – прыняцце закона аб амністыі да 80-годдзя перамогі. Паводле закона, на волю выходзіць каля 7 з паловай тысяч зняволеных. Але сярод іх не знайшлося месца палітычным зняволеным.

Читайте далее: Пакистанский скандал. Лукашенко не учится на собственных ошибках

— Па традыцыі, палітзняволеныя вызваляюцца па памілаванню – гэта іншая працэдура. У канцы мінулага – напачатку гэтага года Лукашэнка вызваліў каля 250 палітвязняў. Як адзначалі эксперты, гэта быў выразны сігнал Захаду – пачаць перамовы, пачаць торг за вызваленне палітзняволеных. Прычым гэтая працэдура была ўвязаная з «прэзідэнцкімі выбарамі». Лукашэнка разлічваў, што Захад прызнае гэтыя «прэзідэнцкія выбары», паколькі, у адрозненне ад папярэдніх, яны прайшлі ціха, спакойна, без забурэнняў, без новых масавых арыштаў праціўнікаў Лукашэнкі. Таму Лукашэнка лічыў, што Захад можа прызнаць іх, і пачнуцца адносіны з чыстага ліста. Аднак гэтыя спадзевы не рэалізаваліся: «выбары» Еўропа не прызнала, а рэакцыя Захада на вызваленне палітвязняў была такая: добра, але мала.

Беларускі рэжым відавочна спадзяваўся на перазагрузку стасункаў з ЗША пасля прыходу да ўлады Трампа.

— Лукашэнка нават прапанаваў пэўныя «падарункі» новай адміністрацыі: да інаўгурацыі былі вызваленыя двое амерыканскіх грамадзян – палітвязняў. З’явілася інфармацыя, што пачаліся нейкія кулуарныя перамовы. Аднак працэс застапарыўся больш чым на два месяцы. І толькі 30 красавіка з’явілася інфармацыя, што на волю выйшаў Юрый Зянковіч, палітзняволены, грамадзянін Беларусі і ЗША, — кажа Карбалевіч.

Зянковіч быў асуджаны на 13,5 гадоў турмы за «спробу дзяржаўнага перавароту», спробу замаху асабіста на Лукашэнку.

Читайте далее: Фридман: Лукашенко сам стал атрибутом российского «победобесия»

— Пакуль такіх прэцэндэнтаў у Беларусі не задаралася – каб чалавек з такім вялікім тэрмінам і з такімі абвінавачаннямі раптам выходзіў на свабоду па памілаванню.

Амерыканскія медыі паведамляюць, Лукашэнка зрабіў аднабаковую саступку – сустрэчных крокаў ЗША не рабілі.