«Паклалі цела на асфальт і вырашылі адпачыць». Мінчанка жорстка раскрытыкавала дзяржаўную рытуальную службу

Жыхарка Мінска Ксенія апублікавала ў Threads вялікі допіс, у якім распавяла пра свой досвед супрацоўніцтва з дзяржаўнай арганізацыяй, што аказвае рытуальныя паслугі на вуліцы Альшэўскага.

Чытайце таксама: «Ні ўехаць, ні прайсці». Мінчанка паказала новы пандус пасля капрамонту дома, але да яго адразу ўзніклі пытанні

Паводле яе слоў, пасля раптоўнай смерці бацькі сям’я спадзявалася, што дзяржаўная служба будзе працаваць прафесійна і арганізавана. Аднак у выніку, сцвярджае дзяўчына, кошт паслуг атрымаўся не меншым, чым у прыватных кампаній, а стаўленне супрацоўнікаў пакінула цяжкае ўражанне.

«Тысячу разоў пашкадавалі, што звярнуліся сюды»

У сваім допісе Ксенія распавядае, што яе бацька памёр 23 чэрвеня. Мужчына меў інваліднасць другой групы і праз хваробу сэрца важыў каля 200 кілаграмаў.

Па словах жанчыны, ноччу дыспетчар паведаміла, што цела забяруць толькі раніцай праз вялікую вагу. Раніцай сям’і прызначылі агента і накіравалі дзве брыгады — шэсць чалавек.

Аднак далей, як сцвярджае мінчанка, сітуацыя развівалася зусім не так, як яны чакалі: «Тысячу разоў пашкадавалі, што звярнуліся сюды. Спадзяваліся, што дзяржаўная арганізацыя працуе так, як належыць, але не».

Паводле яе словаў, пакуль адзін супрацоўнік займаўся афармленнем дакументаў, астатнія не панеслі цела на руках, а цягнулі яго па падлозе, па лесвіцы, пасля — па асфальце да машыны.

Жанчына сцвярджае, што перад пагрузкай супрацоўнікі паклалі цела проста на асфальт і вырашылі адпачыць.

«Як так? Як можна так непаважліва ставіцца да памерлага на вачах у родных?» — піша яна.

Ксенія таксама адзначае, што калі супрацоўнікі не маглі самастойна вынесці цела, то, на яе думку, павінны былі звярнуцца па дапамогу да МНС. Пазней, паводле яе словаў, ёй паведамілі, што ратавальнікі нібыта адмовілі.

Чытайце таксама: «Как такое возможно в 2026 году?» Беларуска раскритиковала вокзал в Барановичах из-за лестницы без пандуса

«Пахаванне толькі праз тыдзень»

Пасля гэтага сям’я паехала ў офіс арганізацыі на вуліцы Альшэўскага, дзе сустрэлася з агентам. Аднак, паводле слоў дзяўчыны, іх адразу запрасілі ў кабінет намесніцы кіраўніка, якая пачала размаўляць у грубай форме. Там сям’і паведамілі, што пахаванне могуць арганізаваць толькі 30 чэрвеня, амаль праз тыдзень пасля смерці бацькі. Прычынай назвалі адсутнасць другой брыгады супрацоўнікаў і працяглы тэрмін вырабу труны.

Паводле жанчыны, ім таксама прапанавалі самастойна знайсці чатырох-пяцёх чалавек, якія павінны былі дапамагчы памыць, апрануць памерлага, несці труну да машыны і на могілках.

Акрамя гэтага, сям’і паведамілі, што цела пахаваюць у закрытай труне, бо, як сцвярджалася, у арганізацыі няма дастатковай колькасці санітараў, каб падрыхтаваць памерлага да развітання.

Чытайце таксама: Без вады праз чужую аварыю? У Слуцку жыхары заявілі, што другія суткі чакаюць рамонту прыватнага водаправода

Жаданне бацькі ўдалося выканаць толькі пасля звароту да прыватнікаў

Асобнай праблемай, паводле Ксеніі, стала крэмацыя.

Яна расказвае, што гэта была апошняя воля яе бацькі, аднак у дзяржаўнай арганізацыі паведамілі, што праз вялікія памеры труна не змесціцца ў печы крэматорыя. Замест гэтага сям’і прапанавалі пахаванне на Лясных могілках.

Калі родныя пачалі шукаць іншую труну, супрацоўніца, паводле слоў жанчыны, прапанавала ім аплаціць ужо аформленыя паслугі і звярнуцца ў іншую арганізацыю.

«Што мы ў выніку і зрабілі. Там да нас паставіліся з разуменнем, павагай і спачуваннем. Труну вырабілі за адну ноч, і пытанне з крэмацыяй удалося вырашыць», — напісала Ксенія.

У канцы допісу яна прызналася, што дагэтуль не можа супакоіцца пасля гэтай сітуацыі.

Вось як на гісторыю адрэагавалі беларусы

У каментарах пад допісам многія карыстальнікі заявілі, што гісторыя аўтаркі не стала для іх нечаканасцю.

Некаторыя адзначылі, што ўжо працавалі ў сферы рытуальных паслуг і добра ведаюць дзяржаўную арганізацыю, пра якую ідзе гаворка.

• «Я займаўся рытуальнымі паслугамі ў прыватным парадку і знаёмы і з гэтай жанчынай, і з гэтай арганізацыяй. Пра такую сітуацыю трэба казаць публічна, каб нарэшце гэты беспарадак дайшоў да тых, хто павінен на яго рэагаваць. Бо ўсе крычаць, што прыватнікі дрэнныя, але ніхто не хоча бачыць, што насамрэч адбываецца ў дзяржаўнай службе».

Разам з тым знайшліся і тыя, хто падзяліўся супрацьлеглым досведам.

• «Я звярталася да іх роўна год таму. У мяне ўсё было наадварот. Я была адна і ўпершыню сутыкнулася з такой сітуацыяй. Мне ўсё тлумачылі, дапамагалі, ніякіх навязаных паслуг ці дадатковых плацяжоў не было. На месцы мне не хапіла грошай — сказалі, што можна прыехаць пазней у той жа дзень. Так я і зрабіла. Крэмацыя адбылася праз некалькі дзён, бо была чарга. У крэматорыі таксама ўсё было арганізавана, супрацоўнікі падказвалі і дапамагалі. Шчыра спачуваю вашай страце і вельмі шкада, што вам давялося сутыкнуцца з такім стаўленнем у такі цяжкі момант».

Іншая карыстальніца сцвярджае, што праблем з арганізацыяй пахавання для людзей вялікай вагі быць не павінна:

• «А ў чым увогуле складанасць? Труны для людзей вагой да 300 кілаграмаў у нашай службе заўсёды ёсць у наяўнасці. Але Любоў Аляксандраўну ведаюць усе. Мне яна асабіста нічога дрэннага не зрабіла, але некалькі разоў пры мне вельмі моцна крычала. Затое на прыватнікаў пастаянна наракаюць, што мы прагныя і без спачування. Вельмі вам спачуваю, але, на жаль, ваша сітуацыя не ўнікальная. Назіраю такое ўжо шмат гадоў».

Частка беларусаў прызналася, што пасля ўласнага досведу больш давярае прыватным рытуальным службам.

• «А многія яшчэ крытыкуюць прыватнікаў. А я ім гатовая пакланіцца за тое, як хутка яны вырашаюць усе пытанні. І грошы ўзялі строга паводле прэйскуранта. Няхай тыя, хто іх лае, паспрабуюць самі вырашыць усё з дзяржаўнымі службамі і заплацяць столькі ж, калі не больш».
• «Ніводная прыватная арганізацыя не стварыла мне ў жыцці столькі праблем, колькі дзяржаўныя — сваёй грубасцю, хамствам, непрафесіяналізмам і некампетэнтнасцю».

Чытайце таксама: «Навіна сусветнага значэння»: у Магілёве рэканструююць грамадскую прыбіральню, але жыхары ўзгадалі старыя праблемы